Los me szczęście zburzył…!

Drukuj
Pięknie jest wiosną na całym świecie –

ona nam tyle energii i radości niesie…

Gdzie nie spojrzysz, świeżą zielenią zachwycają drzewa –

a ukryty w gałęziach, wdzięcznie ptaszek śpiewa…

 

Podmuchy wiatru unoszą wiosenne zapachy,

w słońcu mienią się kolorami domostw dachy.

Wiosną wszystko do życia się budzi –

w komnacie wierzbowego cienia człowiek się nie nudzi.

 

Mija czas, czy coś wiosna w nas zmieni…?

Może me serce, znów w nadziei ożyje i dusza się zazieleni?

Proszę Cię, jeszcze raz przytul mnie –

bo los me szczęście zburzył, a mój smutek płacze w samotności.

Mam nadzieję, że pokój do mnie wróci

i doświadczę Twej miłości…

 

Zapraszam Cię – Ukochany – na wiosenny spacer do krainy barw i cieni…

Spójrz – cała przyroda o tej porze skąpana jest morzu zieleni…

Chciałabym, by ból tęsknoty, odszedł w cień zapomnienia.

Czy wiesz, że gdy Ty jesteś ze mną,

cały świat się zmienia…?

 

Więc nadziei nie tracę, że wiosna wszystko odmieni

swym czarem –

wleje otuchę w me serce i obdarzy miłości darem.

A teraz biegnę przed siebie, radość ogarnia mą duszę,

gdy uchwycę się Twej ręki na nowo się wzruszę…

 

o. Sergiusz Ślęzak

 

Ten wpis został wyświetlony 2,604 razy