Matczynej ucz nas miłości…!

Drukuj
Ziemio ojczysta, ziemio nasza, na niej jam zrodzon, na niej ja wzrastam…

Tu na tej ziemi, co zwie się Polską, są piękne zielenią i serc miłością wioski i miasta…

Z pokoleń trudu złożonego na ołtarzu Ojczyzny i  przodków naszych przelanej krwi…

Po wielu bojach, okupionych ofiarą życia, otworzyły się dla nas wolności drzwi…!

 

Kocham Ojczyznę jak Matkę moją,

noszę w mym sercu Jej radości, bóle i troski …

Niech w Niej zagości to, co szlachetne, wielkie i piękne…

A nas ogarnie zgoda, miłość i pokój boski!

Królowo Polski, weź Ją – jeszcze raz Cię proszę – w obronę Twoją…

Dziękuję Ci, o Matko nasza, Ty ciągle radujesz swą troską i matczyną miłością duszę moją…

 

Polsko – Ukochana Ojczyzno ma, tyle razy krwawiłaś…

Wróg wytaczał polską krew – lecz nie skonałaś, znów ożyłaś…

Bóg wyciągnął swoją prawicę, dotykając Twego serca, uzdrowił Cię!

Ponad niebem pojawił się orzeł biały i woła: Kto żyw na barykady!

Polacy do broni! Sztandar powiewa biało – czerwony!

Porzućcie już zwady i spory, nie kalajcie się szukaniem zdrady!

 

Z pokoleń trudu, przodków krwi, rodzi się w

naszych sercach zryw nadziei…

Chcę więc  porzucić smutek, który ogarniał mą duszę…

Pragnę bronić Jej wolności nie dlatego, że muszę,

lecz z miłości do Niej niejedną kopię  jeszcze nie raz skruszę…

Ojczyzno nasza Ukochana – ucz nas miłości matczynej…

Nie tylko pięknymi słowami, które sławią wielkość Twoją,

lecz patriotyzmem, trudem poświęcenia – bohaterskim czynem!

 

o. Sergiusz Ślęzak

Ten wpis został wyświetlony 225 razy