W małej wiosce, na mazowieckiej ziemi,
Helenka prosta, z oczami utkwionymi.
Nie w suknie świata, lecz w niebo patrzyła,
gdzie miłość Boża w sercu jej żyła.
Zostawiła dom, by w zakonnym zaciszu,
pisać o Miłosierdziu na białym arkuszu.

Refren:
Jezu, ufam Tobie – to jej cichy śpiew,
z Serca Bożego woda i krew.
Faustyno, Tyś iskrą, co z Polski wyszła,
by droga do nieba dla ludzi była bliższa.
obraz nam podałaś: „Jezu, ufam Tobie”,
Miłosierdzie Boże jaśnieje na globie.

Choć ciało słabe, gruźlica je toczyła,
Ona się w cierpieniu za grzeszników modliła.
Dzienniczek święty – mistyczna opowieść,
o tym, że Bóg kocha – dla świata odpowiedź.
W konfesjonale – tam czekał Gość cichy,
zmywał z dusz ludzkich największe grzechy.

Refren:
Jezu, ufam Tobie – to jej cichy śpiew,
z Serca Bożego woda i krew.
Faustyno, Tyś iskrą, co z Polski wyszła,
by droga do nieba dla ludzi była bliższa.
obraz nam podałaś: „Jezu, ufam Tobie”,
Miłosierdzie Boże jaśnieje na globie.

Dwa promienie – blady i czerwony,
Świat przez jej modlitwę ukojony.
W Łagiewnikach zasnęła, by w niebie wstać,
nam ufną miłość za wzór dać.

Refren:
Jezu, ufam Tobie – to jej cichy śpiew,
z Serca Bożego woda i krew.
Faustyno, Tyś iskrą, co z Polski wyszła,
by droga do nieba dla ludzi była bliższa.
Obraz nam podałaś: „Jezu, ufam Tobie”,
Miłosierdzie Boże jaśnieje na globie.

        o. Sergiusz Ślęzak